FatherlYours.com

A Filipino walks into a bank in
New York City and asks for the loan officer.
He tells the loan officer that he is going to the Philippines on business for two weeks and needs to borrow $5,000.
SS NISANTHA
The bank officer tells him that the bank
will need some form of security for the loan,
so the Filipino hands over the keys
and documents of new Ferrari parked
on the street in front of the bank.
He produces the title and everything checks out.
The loan officer agrees to accept the car as collateral for the loan.

The bank’s president and its officers all enjoy a good laugh at the Filipino
for using a $250,000 Ferrari as collateral against a $5,000 loan.

An employee of the bank then drives the Ferrari into the bank’s
underground garage and parks it there.

Two weeks later, the Filipino returns,
repays the $5,000 and the interest, which comes to $15.41.
The loan officer says,
“Sir, we are very happy to have had your business,
and this transaction has worked out very nicely,
but we are a little puzzled.
While you were away,
we checked you out and found that you are a multi millionaire.
What puzzles us is, why would you bother to borrow “$5,000”?

The Filipino replies:
“Where else in New York City can I park my car for two weeks for only $15.41
and expect it to be there when I return’”

Ah, the mind of the Filipino…

Ngayon talaga ang kaarawan ng anak ko. Kaya lang naisip niya na kahapon (November 14) na lang ganapin ang kaunting pag titipon dahil darating mga ka eskwela niya sa Fatima College. Ngayong Huwebes ay wala silang pasok kaya makakapahinga siya.

Nagluto ako ng Sisig, nag steem ng Tilapia na nilagyan ko na mayonnaise tsaka binudburan ng sunog na bawang, nag ihaw ng bangus pinalaman ng kamatis at sibuyas, yung balat ng baka ginawa ko naman na sopas.

Mrs ko na ang nagluto ng Chopsuey at Spaghetti. Para ma kumpleto bumili ng kauting “RC” softdrinks at Kaunti ring Ice Cream.

Okay naman ang lahat nang may matanggap akong text message galling sa Supervisor ko na sarado na raw ang dalawang pidestrian crossing sa tapat naming(Ever Grand Central) at dun sa kabila na tapat naman ng Allied Bank. Maaring nasa 50 - 60 metro ang layo ng agwat ng dalawang ito.

“Ano” Sarado na naman. Eh! Nung sinarado yan halos isang taon (Nabuksan lang noong December,2006) bumagsak ang benta ng mga nangangalakal sa hilera ng lugar na yun. Tsaka nahihirapan mga tao lalo na yung gumagamit ng LRT. Sa halip na mapabilis ang kanilang pagtawid sa magkabilang kalsada ay umiikot pa sa mas malayo. Paano kung may mabigat kang dalahin. Kawawang Juan dela cruz.

Ang dami daw nilang nagawang sulat sa butihing Mayor Echiverri (ayun sa May ari ng ibang tindahan) bago daw ito nabuksan muli. Halos magkandalugi daw sila sa sobrang sama ng benta nila. At ngayon kung kailan mag papasko ay isasara uli. Ngayon ganitong panahon lamang sana makakabawi ng bentahan ang mga may ari ng tindahan dito.

Gaya ng Jollibee, Big Bob’s Pares, Zenco Footstep, Fairy Mart at Mister Donut.

Pagpasok ko ngayung umaga ay aking napagtanto ang dahilan. Opening Day pala ngayun ng Victory Mall. Nasa harapan mismo ng ginawaan ng Bagong Tawiran, Ang “Bagong Daan”. Hmm! Tela yata may amoy malansang isda na nangyayari. Pwede po ba yun na kung may bagong Mall ay bigla-bigla ililipat ang tawiran ng tao. Pwede po ba ito sa “HOY GISING”! O sa “IMBESTIGADOR” ! O sa “XXX” ng Channel 2.

Maraming nag chismis sa akin na (bulong –bulong) kasosyo daw? Meron pa akong narinig na Tong Ching daw. Ewan ko, nabibingi na ata ako.

May pinuntahan akong tao, bigay ng isang may ari rin ng isang tindahan upang makapagbigay sana ng linaw sa aming agam-agam Itinuro ako sa kanilang opisina sa may Biglang Awa St. Pwede daw lakarin ayun sa isang trabahador (kasi ang suot niyang uniform, initial ng hinahanap ko). Buti hindi ako naniwala at sumakay ako, medyo malayo talaga ha! Then sabi ng nung Driver ng jeep “apat na kanto yun na”. Limang kanto na nabilang ko wala pa rin. Pakatapos ng 2 tanong sa dalawang tao (yung isa hindi daw tagadoon) at lampasan ilang nababahang kalsada nahanap ko rin. Nag tanong ako sa “Information” pero wala akong nakuha kaya itinuro ako sa opisina. Ang lakas pa naman ng ulan, basang-basa na ako kahit may payong ako. Tila pinasok na ng tubig ang sapatos ko sa dami ng tubig baha na nilakaran ko.

Nakangiti akong sinalubong ng babae na nasa opisina sabay tanong kung ano daw ba ang sadya ko. Matapos kung ipaliwanag ang aking pakay at kung sino ang taong kailangan ko. Ay matunog na” wala ho dito” ang narinig ko. “Bihira siya dito at dun ho siya madalas mag opisina”. Bilis-bilis akong pumunta sa lugar na tinuran ng ale. Pagdating ko doon ay matunog uling “ Wala Pa ho” “Maulan kasi baka mamaya pa”. Mangiyak ngiyak na ako. Tinignan ko ang relo ko, mag alas onse na pala ng umaga. “Babalik na lang ako” sabi ko. Bumalik ako nang matuyo na ang medyas ko. Mag aalas kuatro na ng hapon. Ang sagot uli sa akin ng mga tao doon ay isa uling matunog na “Wala pa ho”, “ano ho ba ang sadya ninyo”?

Sa madaling salita, walang nangyari. Mabuti at nasalubong ko si Pareng Kanor na animo Abogado de kampanilya kung mag isip. Ang Payo niya, “Pare, punta ka sa Ombudsman o kaya sa Congress, Doon ka mag reklamo.” Nakita mo na, tatango-tango akong lumisan at sabi ko sa sarili ko,” Isusulat ko na lang ito dito.”

Kung sino man ay may “Suggestion” kung paano namin gagawan ng solosyun ang aming suliraning ito, paki sagot po lamang at kung maging tama ang inyong mungkahe bibigyan namin kayo ng isang kahon ng Mister Donut. Promise!