Archive for November 23rd, 2007

Monthsary!

Friday, November 23rd, 2007

Cake

A few months ago and nothing much to do except to surf the Internet during spare time at home. Read emails while thinking the what, when and how to create website. A dream I must say would only be a dream. No directions and planning.
October 23, 2007 is the birth date of this website. One month ago, posting anything that comes into my mind. To tell you I am enjoying every day is under statement. Telling friends, Co- Managers, relatives about this site, almost begging them to visit and give me comment for the improvement of this site.

Now looking at the statistic it says 24 posts, 45 comments under 7 categories. Since joining last 10/27/07 at Mybloglog.com I was able to know 10 community members. Since joining blogcave.com last 11/4/07, I got 34 friends, 100 votes and 1,154 visitors. Technorati.com gave me a ranking of 1,391,575. Alexa.com ranking of 3,426,669.

What is the meaning of this? I don’t know? For me, to be able to tell my story is already a rewarding experience. Anything that well come out of this is already a bonus. Spending minutes in front of computer is not a wasted time but learning new things and finding new friends. I was able to connect to long lost relatives, friends and former classmates. It feels like a lost child in the wilderness but instead of frighten, you feels like exploring new surroundings enjoyable. It seems I am scaling new heights with enthusiasm and confidence. As a child taking single stride and learning to walk, the feeling is exhilarating.

One month ago, today I have told you many things I remember and experienced. To where this site would lead me or stray, I am leaving this to God. I would fly where the wind blows. Of course there are a lot of things I wanted to do and make some changes in this site. But my talent in changing is still short of it.

Thank you

Let me thank all the people who one-way or the other help me in creating this site. Mae, my daughter who is skillful in teaching other but failed in me. Hehehehe! My family’s support even thought they always tease me when using my super slow computer at home. Fellow blogger that had the time to drop by read my piece and comment. Sir Gpcarreon, Thank you for your kindness in linking this site. To fellow high school alumnus whose encouragements and support made my day! Thanks Jun for the free lunch last Thursday.

Thank you a Million times over. “May the force be with you” always as what Ed commented on this blog.

Rate this:
2.5

Galing Kay Adonis

Friday, November 23rd, 2007

Old Couple

Sulat ni Tatay at Nanay sa Atin

Sa aking pagtanda, unawain mo sana ako at pagpasensiyahan.

Kapag dala ng kalabuan ng mata ay nakabasag ako ng pinggan
o nakatapon ng sabaw sa hapag kainan, huwag mo sana akong kagagalitan.
Maramdamin ang isang matanda. Nagse-self-pity ako sa tuwing sinisigawan mo ako.

Kapag mahina na ang tenga ko at hindi ko maintindihan
ang sinasabi mo, huwag mo naman sana akong sabihan
ng “binge!” paki-ulit nalang ang sinabi mo o pakisulat nalang.
Pasensya ka na, anak. Matanda na talaga ako.

Kapag mahina na ang tuhod ko, pagtiyagaan mo sana akong
tulungang tumayo, katulad ng pag-aalalay ko sa iyo
noong nag-aaral ka pa lamang lumakad.

Pagpasensyahan mo sana ako kung ako man ay
nagiging makulit at paulit-ulit na parang sirang plaka.
Basta pakinggan mo nalang ako. Huwag mo sana akong
Pagtatawanan o pagsasawaang pakinggan.

Natatandaan mo anak noong bata ka pa?
kapag gusto mo ng lobo, paulit-ulit mo ‘yong sasabihin,
maghapon kang mangungulit hangga’t hindi mo nakukuha ang gusto mo.
Pinagtyagaan ko ang kakulitan mo.

Pagpasensyahan mo na rin sana ang aking amoy. Amoy matanda, amoy lupa.
Huwag mo sana akong piliting maligo. Mahina na ang katawan ko.
Madaling magkasakit kapag nalamigan, huwag mo sana akong pandirihan.

Natatandaan mo noong bata ka pa? Pinagtyagaan kitang habulin
As ilalim ng kama kapag ayaw mong maligo.

Pagpasensyahan mo sana kung madalas, ako’y masungit,
Dala na marahil ito ng katandaan. Pagtanda mo, maiintindihan mo rin.

Kapag may konti kang panahon, magkwentuhan naman tayo, kahit sandali lang.
Inip na ako sa bahay, maghapong nag-iisa. Walang kausap.

Alam kong busy ka sa trabaho, subalit nais kong malaman mo na sabik na sabik
Na akong makakwentuhan ka, kahit alam kong hindi ka interesado sa mga kwento ko.

Natatandaan mo anak, noong bata ka pa?
Pinagtyagaan kong pakinggan at intindihin
ang pautal-utal mong kwento tungkol sa iyong teddy bear.

At kapag dumating ang sandali na ako’y magkakasakit
at maratay sa banig ng karamdaman,
huwag mo sana akong pagsawaang alagaan.

Pagpasensyahan mo na sana kung ako man ay maihi o madumi sa higaan,
Pagtyagaan mo sana akong alagaan sa mga huling sandali ng aking buhay.
Tutal hindi na naman ako magtatagal.

Kapag dumating ang sandali ng aking pagpanaw, hawakan mo sana ang aking kamay
At bigyan mo ako ng lakas ng loob na harapin ang kamatayan.

At huwag kang mag-alala, kapag kaharap ko na ang Diyos na lumikha,
ibubulong ko sa kanya na pagpalain ka sana …
Dahil naging mapagmahal ka sa iyong ama’t ina…

Written by Rev. Fr. Ariel F. Robles
CWL Spiritual Director
St. Augustine Parish
Baliuag, Bulacan

Rate this:
2.5
Philippines Best of Blogs
ss_blog_claim=99adb34da988bf1f796d4c9887233ab7
Visit filconnect